…lle mae cymeriad newydd yn cyrraedd, ac mae Jeff yn rhoi nhw ar dân.
Roedd y hanner-siarc yn brysur yn jyglo pan ddaeth sosban i mewn i’r ardd. Edrychodd Daf y gath arni mewn syndod. Sosban fach, bert oedd hi, a chanu cân gwerin mewn llais soprano ysgafn.
– Helo, meddai’r sosban, yn hapus.
– Helo, meddai Daf, heb ddiddordeb.
– Ti’n tymlo’n iach? gofynnodd y sosban.
– Wel, odw.
– Sdim bysedd wedi’u brifo ‘da ti?
– Nag oes.
– Unrhyw un yn crio?
– So fi’n meddwl.
Yn sydyn, heb feddwl amdano, crafodd Daf Dewi Sant ar hap.
– Am od, meddai Daf.
Daeth Jeff ar hyd.
– Well i ni roi hi ar dân, ‘te, meddai ffrind calico Daf.
– Ar y tân, ti’n golygu? awgrymodd Daf.
– Fersiwn fi sy’n well ‘da fi, atebodd Jeff.
[bg_collapse view=”link” color=”#4a4949″ expand_text=”Saesneg / English” collapse_text=”Hide” ]
…in which a new character arrives, and Jeff sets them on fire.
The half-shark was busy juggling when a saucepan came into the garden. Dave the cat looked at her in surprise. She was a small, pretty saucepan, and was singing a folk song in a light soprano voice.
– Hello, said the saucepan, happily.
– Hello, said Dave, without interest.
– You feeling healthy? asked the saucepan.
– Well, yeah.
– You don’t have any injured fingers?
– No.
– Anyone crying?
– Don’t think so.
Suddenly, without thinking about it, Dave scratched Saint David at random.
– How odd, said Dave.
Jeff came along.
– Better set her on fire, then, said Dave’s calico friend.
– On the fire, you mean? suggested Dave.
– I prefer my version, answered Jeff.
[/bg_collapse]